Het leven zoals het is: gastgezinnen in Guinee

KOBE

Omdat we op inleefreis in Guinee het totale plaatje willen ervaren, verblijven we de laatste helft van onze trip in gastgezinnen. In het gastgezin van Yassin en ik beleefden we al heel wat unieke momenten. Een maaltijd samen eten is er zo een van. Allen gezellig op de grond rond een grote schaal delen we elke avond lekker, vers eten. In plaats van elk naar ons bord te staren, grabbelen we samen met onze handen van de plateau, babbelen we wat bij en creëren we zo een hechte, familiale band. We leerden ook heel wat tradities kennen: eten doe je met de rechterhand want kuisen en andere vuile werkjes doe je met links, tijdens het eten hou je je linkerhand op de plateau uit respect voor de ouders en na het eten bedank je hen met El barka Allah.

Wat voor ons heel bizar was, was het ontbijt: ketchup, mayonaise, sardienen en frieten of ander warm eten zijn voor de Guineëers de ideale starter van de dag. Heel opvallend is dat ze ondanks al het vuil hier toch veel belang hechten aan hygiëne. Ze wassen bijvoorbeeld elke ochtend heel het huis met een bundel palmtakken! Het mooiste aan ons verblijf hier is de warme sfeer van gastvrijheid en solidariteit die in het huis en zelfs de hele wijk heerst. Zo is er een familielid van een buur gestorven en kwam heel de wijk samen om hen te troosten. Voor ons is dit verblijf tot nu toe de rijkste ervaring van de inleefreis, zeker omdat we ons echt wel volledig hebben aangepast: we zijn de buren gaan bezoeken, we hebben zelf balletjes in tomatensaus op hun manier gekookt en we hebben al vele interessante gesprekken gehad met docteur Diallo de vader van het gezin.

Door al die verwennerij en zalige sfeer voelen we ons zo thuis dat we eigenlijk niet meer naar huis willen! Sorry mama, sorry papa!

VENUS

Na het verblijf in twee hostels en in een klooster, trokken we naar een gastgezin om ons onder te dompelen in de lokale tradities en familiale sferen. Wij, de meisjes, verblijven in het huis van Guineese ambassadeur Mariama. Maar we zijn hier zeker niet de enigste, ze leven samen met de hele familie en de broers wonen er ook met hun echtgenotes en kindjes. Toen we hier voor het eerst toekwamen en kennis maakten met het gastgezin, werden we overdonderd met lachende en verbaasde gezichtjes van kindjes uit de buurt. Ik vind het fantastisch om hier met de kindjes te kunnen spelen en na een zware dag krijgen ze je toch aan het lachen. Mariama gaf ons een rondleiding doorheen haar huis. We kregen per 2 een kamer en een ventilator... en dit is hier echt een must-have in de nacht. Wat ons ook opviel, is het feit dat ze hier buiten koken op steenkool in een overdekt hutje. De badkamer was een een beetje een verrassing. Er was niet echt een douche en ook de wc-pot staat hier niet goed vast. Maar: we roeien met de riemen die we hebben en het lukt ons vast wel! Rond 20u is het vaak het tijdstip om te eten. Rijst (en rijstpap) is hier niet weg te denken, maar vaak krijgen we ook verse vruchten zoals mango, komkommer en advocado. Na het eten komen vaak heel wat mannen van het dorp naar hier om samen TV te kijken. Momenteel vindt de Africa Cup plaats, dus ons eten laten we zakken met een partijtje voetbal. Als de elektriciteit niet uitvalt natuurlijk! Dit gebeurt hier best vaak en als het gebeurt maken ze zich er, in tegenstelling tot België, niet druk om. Soms duurt het 5 minuten soms een hele nacht tot er weer elektriciteit is. Het is niet vanzelfsprekend om hier elektriciteit en stromend water te hebben. De vrouwen gaan naar de pomp, een beetje verder in het dorp, om emmers en bidons met water te vullen.

Onze bagage, die niet met ons mee was aangekomen in Guinee, hebben we nog steeds niet terug, dus daarom was het nodig om kleren te wassen. Mariama leerde ons de kneepjes van het vak en nu kunnen we ons terug verder redden! Een hele ervaring is het leven in een gastgezin wel, maar daar ben ik blij om!